Wat : Cabaret ‘Polderman tuigt af’
Wie: Katinka Polderman
Waar: ICO /de Schalm in het kader van Theater de Kolk On Tour
Wanneer: vrijdag 30 september 2011

POLDERMAN TUIGT AF…

Zeeuwse nuchterheid in bange dagen

Katinka Polderman (1981) , Zeeuwse van oorsprong, won in 2005 de jury- èn publieksprijs op het Leids Cabaretfestival.
Na ‘Polderman’, en ‘Polderman kachelt door’ staat ze nu met haar 3e soloprogramma in de theaters.
Met haar eerdere programma “Polderman kachelt door” trok ze volle zalen en was ze genomineerd voor de Cabaretprijs Neerlands Hoop.

Ook dit keer ziet het decor er weer kneuterig gezellig uit, helemaal in tegenspraak met het onderwerp van deze avond: Rampen, of anders tenmìnste calamiteiten.
Er worden dan ook veiligheidshesjes uitgedeeld en taken verdeeld. Voor het geval dat.
En net als in de vorige show wordt de betutteling en dit keer ook de bangmakerij door de overheid weer op de hak genomen. Aangezien de werkelijke ramp nogal op zich laat wachten terwijl ze er juist helemaal klaar voor is, besluit ze het heft in eigen hand te nemen.

Busje, het bejaarde hondje dat haar vorig jaar in Assen nog vergezelde, blijkt inmiddels overleden, maar wordt nog wel bezongen. Zijn bescheiden bijrol wordt nu ingenomen door een hele kolonie konijntjes.
Het is trouwens dit keer vooràl een liedjesprogramma, waarbij Katinka zichzelf begeleidt op akoestische gitaar. Zo simpel als de akkoorden en melodie zijn, des te verrassender zijn haar teksten.
Het zijn kleine verhaaltjes waarin verrassende wendingen en komische vondsten zitten. Altijd op dezelfde nonchalante, nuchtere wijze gebracht, maar waarin desondanks ook een soort van verbazing doorklinkt over alles wat ze bezingt.
De meest grove, afschuwwekkende, absurde of genante teksten worden op een heel lieflijke maar gelijktijdig ongeneerde wijze ten gehore gebracht, waarbij ze vooral ook heel behendig met taal blijkt te kunnen omgaan. Tussen de liedjes door slingert ze bovendien de meest bizarre gedachtenkronkels en bijzondere stellingen de zaal in.
En natuurlijk moet er ook dit keer weer meegezongen worden; in canon nog wel.

Kortom, Polderman zoals we haar kennen, met 1 enkele keer een mooi ontroerend liedje waarin géén grap verborgen blijkt.

A. Deisz

Gebeurtenis: Polderman tuigt af
Door: Katinka Polderman
Gezien: ICO de Schalm te Assen, 30 september 2011
Nog te zien: www.poldermanie.nl

Katinka Polderman – Polderman tuigt af

Polderman in haar mooiste jurk

In haar “mooiste” jurk, een afzichtelijk, veel te strak jurkje met gekke pofmouwtjes, betreedt Katinka Polderman het podium. Ze opent de avond in Assen met een liedje met de tekst “na zonneschijn komt regen”. De toon voor de rest van de avond is daarmee gezet. Met haar derde soloprogramma staat de dertigjarige Polderman in de Schalm van het ICO in Assen.

Met haar voorstelling gaat Polderman in op de betuttelende overheid die ons van alles oplegt en op de eigenaardige huidige maatschappij. Tussendoor vertelt ze ook nog over haar persoonlijke toestand, de dood van haar hondje en de nieuwe liefde in haar leven (“het beest is los, het beest is los, we doen het overal)”. De voorstelling lijkt niet helemaal een samenhangend geheel, maar bestaat uit onderdelen over deze drie onderwerpen die steeds weer terugkomen.

Polderman vertelt ons dat er zelfs voor het geven van voorstellingen in theaters vergunningen moeten worden aangevraagd. Haar voorstelling schijnt een groot risico gehalte te hebben. Er zou zomaar een ramp kunnen gebeuren of een calamiteit kunnen ontstaan. Dat we het maar even weten. Er worden twee mannen in het publiek aangewezen. Zij krijgen fluorescerende calamiteitenhesjes en zijn verantwoordelijk voor hun eigen helft van het publiek, mocht er een ramp gebeuren. De hele voorstelling door wordt ingespeeld op het eventueel ontstaan van een ramp, brand of zelfs een bommelding.

Polderman heeft een noodpakket aangeschaft en is daar zeer mee in haar nopjes. Zij is voorbereid op de rampen die kunnen gebeuren, alleen…ze gebeuren maar niet. De overheid waarschuwt voor van alles en nog wat. Als er weer eens een weeralarm wordt afgegeven blijkt het niks voor te stellen, borden op straat waarschuwen voor dingen die ook al nooit gebeuren. Polderman geeft aan dat we eigenlijk de ramp maar zelf moeten creëren zodat we daarna weer verder kunnen. Een ramp creëren moet niet moeilijk zijn in dit land, een berichtje plaatsen op twitter en paniek is zo gezaaid.

Uit interactie met het publiek blijkt dat Polderman prima in staat tot improviseren, maar haar echt sterke kanten zijn overduidelijk aanwezig in haar liedjes met verrassend geschreven teksten en zeer onverwachte wendingen. Na een paar liedjes begrijp je haar opzet. Het liedje begint onschuldig maar je kunt gewoon zitten wachten op die onverwachte wending. Dus zit je op het puntje van je stoel om te luisteren waar het volgende liedje weer naar toe zal gaan. Dat maakt de voorstelling alles behalve saai en uiterst vermakelijk.

Angelique Vonck